در قرآن مجيد در پنج مورد در سوره شعرآء آيات 109-127-145-164-180 كه شرح حال حضرت نوح و لوطو هود و صالح و شعيب بيان شده به يك نسق و منوال پاسخ آنها را به قوم خود بيان ميكند كه هر يك از آنها گفته اند:"من از شما هیچگونه پاداش و مزدي درخواست نمي كنم ؛ پاداش من فقط بر خداي تعالي پروردگار جهانيان است."

 مزد هركس بر عهده كسي است كه اورا اجير كرده و ماموريت داده است،مزد پيامبران نيز بر باعث و آمر آنان يعني خداوند تبارك و تعالي است. و اين حقيقت را مي توان دليل بر صحت نيوت و دعوي پيغمبر گرفت، چون كسي كه از ناحيه غير خدا بر مردم حكومت كند خواهي نخواهي براي منظور و مقصدي حكومت ميكند همان منظور و مقصد اجر و مزد او خواهد بود و وصول به آن هدف پاداش و جزاي او محسوب ميشود.

حضرت رسول اكرم محمد بن عبد الله صلي الله عليه و آله  نيز از اين حكم كلي استثنا نشده اند و از مردم تقاضاي مزدي ننموده اند.در آيه 90 از سوره انعام كه مكالمه آن حضرت با قوم خود را بيان ميفرمايد،خدا به آن حضرت امر ميكند كه :"بگو من از شما هيچ پاداشي نمي خواهم ؛نزول قرآن در مقابل مزد و جزايي نيست و نازل نشده است مگر براي آنكه موجب تذكر و يادآوري جهانيان شود و آنها را بيدار كند."

ولي در آيات قرآن دو مورد به چشم مي خورد كه حضرت رسول اكرم صلي الله عليه و آله  در مقابل نبوت و زحمات رسالت مزد و اجر از امت خود خواسته اند.

 اول: در سوره فرقان آيه 57:" بگو اي پيغمبر من از شما مزدي طلب نمي كنم؛ مزد من همان راهي است كه مردم به سوي خداي خود بجويند  و آن طريقي است كه بسوي پروردگار خود پيدا كنند."

دوم:"در سوره شوري آيه 23 :"بگو اي پيغمبر من از شما مزدي نمي خواهم مگر آنكه با نزديكان من محبت و مودّت  بنماييد."

 در آيه اول راه پيدا نمودن به سوي خدا استثناء شده و در آيه دوم مودت ذوي القربي .اين دو عنوان داراي يك حقيقت واحده هستند ؛ راه خدا همان مودت ذوي القربي است و مودت به ذوي القربي همان راهي است كه بنده براي وصول به مقام توحيد اتخاذ ميكند.

يعني هر مسلماني كه بخواهد مزد پيغمبر خود را داده باشد حتما بايد در راه وصول به مقام توحيد و اتصاف به صفات حضرت حق جل و علا در تكاپو باشد، و وصول به اين مقام و اتصاف به اين صفات فقط و فقط در سايه مودت به ذوي القربي حاصل خواهد شد.

ثانیاً اين استثنا منافاتي با عموم آيات داله بر عدم مزد و اجر ندارد ؛ زيرا آياتي كه دلالت دارد بر آنكه پيغمبران و پيغمبر اسلام اجر و مزد طلب نمي كنند منظور اجر و مزدي است كه راجع به خود آنان باشد و عائد بر خود آنان گردد و اما اجر و مزدي كه عائد مردم گردد كه همان اتصاف به صفات ربوبي و خروج از عالم بهيميت و وصول به ذروه انسانيت است منظور و مقصود هر پيغمبري است و هدف پيغمبر اسلام نيز چنين بوده است.

                                                   قسمتهایی از کتاب "رساله مودت"

                       از مکتوبات حضرت علامه حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی

شکر خدا که در دل  ما شیعیان محبت به اهل بیت موج میزند و باید این محبت را تشدید کنیم و با تلاش در راه رسیدن به مقام توحید و فنا شدن در ذات حضرت حق اجر و مزد پیامبر عزیزمان را به بهترین شکل پرداخت کنیم. 

هيچ عبادتي بدون توبه مورد قبول الهي واقع نمي شود.

همه عبادتها بايد از دريچه توبه عبور كنند.

تمام عبادتها بر 2 دسته هستند: باطل و معمول

 (اگر عبادتهاي ما باطل باشند هيچ اثري براي ما ندارند و موجب مجازات الهي قرار ميگيريم  مثلا با لباس غصبي نماز بخوانيم كه اين نماز باطل است و يا قبل از مغرب روزه خود را افطار كنيم كه اين روزه باطل مي شود و ...)

 عبادتهاي معمول هم به 2 دسته تقسيم مي شوند: مردود و مقبول

(عبادتهاي مقبول هم موجب كسب ثوابهاي اخروي ميشود و هم انسان را به كمال مي رساند البته درجات مختلف دارد مثلا در ماه رمضان همه روزه ميگيرند و آنهايي كه روزه هايشان مورد قبول الهي واقع مي شود ممكن است جزو عوام باشند و يا خواص و يا اخص الخواص باشند.

و اما عبادتهاي مردود باعث مي شود فرد برائت الزمه برايش حاصل شود ومشمول  مجازات الهي قرار نمي گيرد اما اثر ديگري ندارد مثلا فردي كه نماز مي خواند اما نيتش خالص نيست و براي ريا مي خواند .  )

با توجه به اينكه خداوند هرگز كار عبث و بيهوده انجام نمي دهد بايد بدانيم كه هيچ عبادتي براي ما تكليف نشده كه براي ما سود و فايده اي نداشته باشد و براي اينكه به فوايد عبادتها و اثرات مطلوبي كه هم در دنيا دارند و هم در آخرت دست پيدا كنيم يعني عبادتهايمان مورد قبول الهي واقع شود بايد قبل از هر عبادتي توبه كنيم.

سعي كنيم قبل از اينكه به زيارت مشرف شويم توبه كنيم قبل از سفر به مكه و محرم شدن توبه كنيم .

امامان ما با وجود اينكه معصوم بودند  قبل از هر عملي توبه مي كردند مثلا حضرت علي عليه السلام ابتداي دعاي كميل را با توبه آغاز مي كند.