هيچ عبادتي بدون توبه مورد قبول الهي واقع نمي شود.

همه عبادتها بايد از دريچه توبه عبور كنند.

تمام عبادتها بر 2 دسته هستند: باطل و معمول

 (اگر عبادتهاي ما باطل باشند هيچ اثري براي ما ندارند و موجب مجازات الهي قرار ميگيريم  مثلا با لباس غصبي نماز بخوانيم كه اين نماز باطل است و يا قبل از مغرب روزه خود را افطار كنيم كه اين روزه باطل مي شود و ...)

 عبادتهاي معمول هم به 2 دسته تقسيم مي شوند: مردود و مقبول

(عبادتهاي مقبول هم موجب كسب ثوابهاي اخروي ميشود و هم انسان را به كمال مي رساند البته درجات مختلف دارد مثلا در ماه رمضان همه روزه ميگيرند و آنهايي كه روزه هايشان مورد قبول الهي واقع مي شود ممكن است جزو عوام باشند و يا خواص و يا اخص الخواص باشند.

و اما عبادتهاي مردود باعث مي شود فرد برائت الزمه برايش حاصل شود ومشمول  مجازات الهي قرار نمي گيرد اما اثر ديگري ندارد مثلا فردي كه نماز مي خواند اما نيتش خالص نيست و براي ريا مي خواند .  )

با توجه به اينكه خداوند هرگز كار عبث و بيهوده انجام نمي دهد بايد بدانيم كه هيچ عبادتي براي ما تكليف نشده كه براي ما سود و فايده اي نداشته باشد و براي اينكه به فوايد عبادتها و اثرات مطلوبي كه هم در دنيا دارند و هم در آخرت دست پيدا كنيم يعني عبادتهايمان مورد قبول الهي واقع شود بايد قبل از هر عبادتي توبه كنيم.

سعي كنيم قبل از اينكه به زيارت مشرف شويم توبه كنيم قبل از سفر به مكه و محرم شدن توبه كنيم .

امامان ما با وجود اينكه معصوم بودند  قبل از هر عملي توبه مي كردند مثلا حضرت علي عليه السلام ابتداي دعاي كميل را با توبه آغاز مي كند.