حضرت علامه آيه الله حاج سيد محمد حسين حسيني تهراني كه از شاگردان حاج سيد هاشم موسوي حداد (افاض الله علينا من بركات تربته) بودند در كتاب روح مجرد  نقل كرده اند كه:

" روز تاسوعا در منزل آقاي حداد بوديم و مجلسي بر پا بود و زيارت عاشورا خوانده شد و بعد از صد لعن و صد سلام و نماز زيارت دعاي علقمه قرائت شد، در پايان دعا يكي از حضار پرسيد كه اين لعن هاي شديده و نفرين هاي اكيده با اين مضامين مختلفه چگونه با روح حضرت امام جعفر صادق عليه السلام كه كانون رحمت و محبت است سازش دارد؟؟؟

زيرا در فراض هايي از اين دعا مي خوانيم :

" بار خدايا! كسيكه در باره من نيت بدي و اراده زشتي داشته باشد، تو خودت درباره وي نيت بد و اراده سوء داشته باش! و كسيكه با من مكر و حيله ورزد ، خودت با او مكر و حيله ورز! و كيد و مكر و شدت و آرزوهاي مهلك وي را درباره من ،خودت از من بگردان! و او را از من باز دار به هرگونه كه بخواهي و هر وقت و هر كجا كه بخواهي!خدايا چنان بهفقر غير قابل جبران و بلاي غير قابل پوشش و فاقه غير قابل التيام و ذلت غير قابل عزتو... مبتلا نما تا تمام اوقاتش و نيرويش به خودش مشغول شود و مجال اذيت و آزار مرا نداشته باشد!...و كفايت كن مرا اي كفايت كننده آنچه را كه جز تو آنرا كفايت نمي نمايد  ...و گشاينده و زداينده اندوه و غم غير از تو وجود ندارد..."

جوابي كه ايشان(مرحوم حداد) دادند اين بود:اين دعا همه اش طلب خير است و رحمت ، گرچه به صورت عبارت و كلام ، نفرين و لعنت مي نمايد.و به طور كلي تمام لعنت هايي كه خداوند ميكند يا در لسان پيامبر و ائمه طاهرين صلوات الله اجمعين وارد است، همگي خير است، خير محض.و از خدا و اولياء وي غير از خير تراوش نمي كند.

اين لعنت ها و نفرين ها براي شخص متجاوز است؛ نه مرد مؤمن متقي به كار خود مشغول.و هرچه به آن مرد ستمگر عمر داده شود و صحت و قدرت داده شود همه را صرف در مضار خود و تعدي به حريم مظلومان مي كند.بنا بر اين محدود كردن سلامتي و قدرت و حيات او ،دفع ضرر است؛و دفع ضرر در حقيقت نفع است.

بچه هميشه از پدر شكلات و شيريني مي خواهد ولي پدر مهربان هميشه هرچه كه او بخواهد به او نمي دهد، بعضي اوقات مي دهد آنهم به مقدار معين.بعضي اوقات هم به او مسهل مي دهد و آمپول و سوزن به او مي زند چه بسا بچه در دل خود پدر را دشمن بپندارد اما در واقع تمام اين كارها براي طفل خير است و رحمت.